Społeczność lokalna nie jest zachwycona pomysłem wcielenia do parku większej ilości terenu, ponieważ to uniemożliwia pozyskiwanie drewna, ale też zbieranie jagód czy grzybów, a więc mieszkańcy odnieśliby z tego powodu materialne straty. Sami leśnicy nie patrzą z optymizmem na plany poszerzenia parku, bo to, jak twierdzą, ograniczyłoby lokalną gospodarkę. Jednak nadmierna eksploatacja drewna nie jest niczym dobrym dla puszczy i Lasy Państwowe starają się ją ograniczyć. W bieżącym roku zredukowano pozyskiwanie do 83 tys. m3. Planuje się kolejne ograniczenia tak, aby zaspokoić potrzeby lokalnej społeczności, ale nie spowodować szkody dla Puszczy.

Minister Środowiska widzi problem w mentalności ludzi, którzy uważają, że jedyną korzyścią, jaką można czerpać z Puszczy jest wycinka i przetwórstwo drewna. − Lokalna społeczność może ogromnie zyskać, oferując różnorakie usługi miłośnikom natury z całego świata − pisze Kraszewski na łamach „Rzeczpospolitej”. Twierdzi, że na agrobiznesie też można zyskać, ale potrzebna jest zmiana mentalności ludzi.

Pewien kompromis w sprawie poszerzenia terenu parku, Minister Kraszewski osiągnął po ponad rocznych rozmowach z zarządami gmin. Zgodzili się oni na teren 11,6 tysiąca hektarów, rozbity na trzy części. Wcielenie w życie kompromisu zabierze 75 mln zł z całej sumy przeznaczonej dla Parku, równej 100 mln zł.

Kraszewski nie chce zakończyć rozmów na tym etapie. Zobowiązuje się do dalszego kontynuowania starań o wcielanie kolejnych terenów puszczy do parku narodowego. Chce szukać porozumienia pomiędzy organizacjami ekologicznymi, a leśnikami i lokalną społecznością i z optymizmem deklaruje ­− Ja również kocham Puszczę­.