Kto jest kim w polskim samorządzie
Gronkiewicz-Waltz Hanna Beata
Urodzona 4 listopada 1952 w Warszawie. W 1975 ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1980 zaangażowana w działalność opozycyjną. Była członkiem-założycielem NSZZ "Solidarność" na Wydziale Prawa i Administracji UW, a w latach 1989–1992 przewodniczącą koła wydziałowego.W 1981 obroniła doktorat na podstawie pracy zatytułowanej Rola ministra przemysłowego w zarządzaniu gospodarką państwową, a w 1993 już jako urzędujący prezes NBP pracę habilitacyjną pod tytułem Bank Centralny – od gospodarki planowej do rynkowej. Po ukończeniu studiów pracowała na Wydziale Prawa i Administracji UW. W latach 1990–1992 była adiunktem na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Od 1994 jest profesorem nadzwyczajnym UW na Wydziale Prawa i Administracji. Pracuje w Zakładzie Prawa Administracyjnego Porównawczego i Gospodarczego Instytutu Nauk Prawno-Administracyjnych UW. Jest również profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego i pracownikiem Katedry Europejskiego Prawa Bankowego i Polityki Finansowej w Instytucie Politologii UKSW. Jest autorką ponad 40 publikacji naukowych, w tym podręczników i monografii.
W 1991 kandydowała do Sejmu z listy marginalnej partii politycznej Victoria, która miała współtworzyć zaplecze polityczne prezydenta Lecha Wałęsy. W grudniu 1991 prezydent Lech Wałęsa złożył w Sejmie wniosek o powołanie Hanny Gronkiewicz-Waltz na stanowisko prezesa Narodowego Banku Polskiego, jednak w głosowaniu 18 grudnia 1991 jej kandydatura nie uzyskała wymaganej większości. Prezydent ponowił jej kandydaturę w marcu 1992. 5 marca 1992 została przez Sejm powołana na stanowisko prezesa NBP. W czasie sprawowania przez nią funkcji prezesa NBP upłynniono kurs złotego wobec walut wymienialnych, zaś w 1995 przeprowadzono denominację złotego. W lutym 1998 prezydent Aleksander Kwaśniewski złożył wniosek o powołanie jej przez Sejm na stanowisko prezesa NBP na kolejną kadencję. Z pracy w NBP odeszła w trakcie drugiej kadencji. Od 2001 do 2004 była wiceprezesem Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR).
W 1995 kandydowała w wyborach prezydenckich, uzyskując wynik 2,76%. Była popierana m.in. przez Stronnictwo Ludowo-Chrześcijańskie, Zjednoczenie Polskie, Partię Konserwatywną, Koalicję Konserwatywną, Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe (część), Niezależne Zrzeszenie Studentów oraz Stowarzyszenie Rodzin Katolickich. Od 2005 działa w Platformie Obywatelskiej, w której przyjęła na siebie zadanie przebudowy struktur partii w Warszawie.
W wyborach parlamentarnych w 2005 została wybrana największą liczbą głosów z listy PO w okręgu warszawskim. W Sejmie V kadencji przewodniczyła Komisji Skarbu Państwa. W 2006 roku podczas wyborów prezydenta Warszawy w II turze pokonała Kazimierza Marcinkiewicza, uzyskując 53,18% poparcia. Jest 51. prezydentem Warszawy, 9. prezydentem w III Rzeczypospolitej, drugim prezydentem wybranym w wyborach powszechnych i pierwszą kobietą na tym stanowisku.
